Po nowelizacji ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (w grudniu 1998r.) szpitale kliniczne zostały oderwane
Po nowelizacji ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (w grudniu 1998r.) szpitale kliniczne zostały oderwane od uczelni medycznych. Placówki te służyć powinny trzem zasadniczym celom: dydaktyce przed- i podyplomowej, działalności naukowo-badawczej i wysokospecjalistycznym usługom diagnostyczno-leczniczym. W styczniu 1999 r. państwowe szpitale kliniczne przemianowano na samodzielne publiczne szpitale kliniczne. Wspomniana wyżej ustawa obliguje rektorów akademii medycznych do podpisywania umów z dyrektorami szpitali na odpłatne udostępnienie przez nich pomieszczeń szpitalnych do prowadzenia działalności dydaktycznej i naukowej. Akademie medyczne podpisując takie umowy nie posiadają żadnych gwarancji na otrzymanie z Ministerstwa Zdrowia dodatkowych środków finansowych dla pokrycia tych kosztów (do czego zresztą obliguje ministra zdrowia kolejna nowelizacja ustawy z marca 1999 r.). Ta sama ustawa obliguje ministra zdrowia do bezwarunkowego przekazania części swoich uprawnień jako organu założycielskiego w stosunku do szpitali klinicznych na rzecz rektorów akademii medycznych, co nie zostało dokonane przez okres blisko roku. Tym samym funkcję uczelni medycznych sprowadzono do roli petenta w stosunku do szpitali klinicznych.
Jest oczywiste, że taka sytuacja utrudnia w znacznym stopniu właściwą realizację zadań dydaktycznych akademii medycznych, jak też stawia pod znakiem zapytania możliwość rozwoju klinicznych nauk medycznych i rozwoju jej kadry naukowej, co w konsekwencji prowadzić będzie do obniżenia jakości świadczeń i zahamowania postępu nauk medycznych. Kontrakty szpitali z kasami chorych limitują liczbę poszczególnych procedur medycznych, a niekiedy wręcz liczbę hospitalizowanych, co powoduje znaczne ograniczenie działalności diagnostyczno-leczniczej w szpitalach klinicznych.
O potrzebach dydaktycznych i badaniach naukowych z dyrekcjami kas chorych nie dyskutuje się, gdyż nie jest to ich powinnością. Taka sytuacja prowadzi nieuchronnie do stanu, w którym nie będzie można mówić o szpitalach klinicznych jako placówkach o najwyższych walorach dydaktycznych, badawczych i leczniczych.
Budynki szpitali klinicznych są własnością Akademii Medycznej we Wrocławiu i usytuowane są na gruntach będących w użytkowaniu wieczystym akademii oraz są wyposażone w sprzęt i aparaturę, które także w dużej mierze są własnością uczelni.
Konferencja rektorów uczelni medycznych oraz prezydium konferencji rektorów akademickich szkół polskich w swoich uchwałach kilkakrotnie w ciągu ostatnich dwóch miesięcy podnosiły konieczność kolejnej nowelizacji ustawy o zakładach opieki zdrowotnej w części dotyczącej szpitali klinicznych. Stąd poniższe pytania:
Czy organem założycielskim szpitali klinicznych nie powinien być rektor akademii medycznej lub też szpital kliniczny nie powinien stanowić integralnej części wyższej szkoły medycznej?
Jakie powinny być źródła finansowania szpitali klinicznych wg zamierzeń Ministerstwa Zdrowia, by można było zrealizować cel dydaktyczny, naukowo-badawczy oraz realizację usług wysokospecjalistycznych?
Z poważaniem
Poseł Jan Chmielewski
Warszawa, dnia 25 stycznia 2000 r.