Interpelacje Poselskie

   W związku z doręczoną przy piśmie marszałka Sejmu RP, znak SPS-0202-3154/00, odpowiedzią ministra spraw wewnętrznych i administracji pana Marka Biernackiego oświadczam, iż odpowiedzi nie udzieliła osoba wezwana do interpelacji bądź upoważniona przez interpelowanego prezesa Rady Ministrów. W treści pisma, znak SMP-379-/00/MC, z dnia 25 lutego 2000 r., brak bowiem podstawowej informacji o tym, że udzielający odpowiedzi posłowi RP minister działa w granicach i z upoważnienia osoby, do której była kierowana interpelacja jw. Upoważnienie takie - konieczne przy załatwieniu sprawy za pośrednictwem pełnomocnika - nie wynika z powołanego pisma, które na ręce marszałka Sejmu RP Macieja Płażyńskiego przesłał pan minister Marek Biernacki. Odpowiedź ta zatem, jako pochodząca od osoby innej niż interpelowana, nie powinna zostać przesłana posłowi RP, który interpelację wnosił. O ile jednak marszałek Sejmu RP otrzymał wraz z odpowiedzią upoważnienie do jej udzielenia, to powinien to upoważnienie doręczyć wraz z tekstem przedmiotowej odpowiedzi.

   Ponadto doręczona ˝odpowiedź˝ zupełnie rozmija się z treścią interpelacji, którą raz jeszcze w najistotniejszych fragmentach przytaczam:

   Niemalże z dnia na dzień coraz większa liczba osób deklaruje chęć osiedlenia się w Polsce - ojczyźnie swoich przodków. Historia kazachstańskich Polaków, powody, dla których znaleźli się na ˝nieludzkiej ziemi˝, warunki, w jakich żyli i żyją obecnie - to istotne przesłanki przemawiające za udzieleniem im wszechstronnej pomocy, w tym także w osiedleniu się w Polsce na stałe.

   Tego podstawowego obowiązku władz niepodległej już Rzeczypospolitej Polskiej nie zastąpią okazjonalne zaproszenia kierowane do wybranych grup w celu incydentalnego pobytu w Polsce oraz nawet pełne wzruszeń spotkania z premierem rządu i prymasem Polski.

   Repatriacja z Kazachstanu do Polski jest procesem żywiołowym o bardzo niskim stopniu zorganizowania. Społeczności lokalne, poza nielicznymi wyjątkami, nie były przygotowane na przyjęcie rodaków, a udzielona im pomoc była swego rodzaju ˝wymuszeniem˝ odwołującym się do ludzkiej wrażliwości na bardzo trudne warunki egzystencji, w jakich się znaleźli, niż na integrację ze środowiskiem polskim. Bardzo często Polacy ze Wschodu przez długi okres nie mogli znaleźć już nie tylko odpowiedniej, ale pracy w ogóle, i w konsekwencji pozostawali na utrzymaniu gminy. To zaś z kolei wzbudzało niezadowolenie członków lokalnych społeczności, stając się swoistego rodzaju barierą w nawiązywaniu ściślejszych kontaktów z otoczeniem.

   Powyższy opis stanu rzeczy wynika z braku stosownych zapisów prawnych odnośnie do form powrotu Polaków do swojej ojczyzny, jak również co do instytucji, która w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej powrót ten koordynowała i finansowała. Gwarancje repatriacji stworzone przepisami Konstytucji RP oraz ustawy o cudzoziemcach stanowią ustawowe podstawy działania dla organów państwa, są jednak stanowczo zbyt ogólnikowe, by oczekiwania Polaków zdecydowanych na powrót do ojczyzny w pełni zrealizować.

   W tej sytuacji proszę o pilne przedstawienie działań, które podejmie pana gabinet, aby sprostać temu głęboko moralnemu obowiązkowi, oczekiwanemu od dziesięcioleci przez kolejne pokolenie Polaków przebywające z dala od ojczyzny, na obcej ziemi.

   Poruszany problem dotyczy także szeroko rozumianej polskiej diaspory, która oczekuje ze strony rządu RP przedstawienia formalnych ułatwień w możliwości powracania i osiedlania się na ziemi ojców.

   Na tak postawione pytania pan minister Biernacki nie udzielił konkretnej odpowiedzi, z której interpelujący poseł RP dowiedziałby się m.in.: Kto, z jakich środków i w jakim czasie oczywiste krzywdy wyrządzone Polakom naprawi?

   Za niezdowalającą uważam odpowiedź, w której wskazuje się wyłącznie znane uregulowania prawne oraz informuje o bliżej nieokreślonych planach na przyszłość, i to w sytuacji, gdy znakomita większość Polaków oczekująca pomocy rządu niepodległej Rzeczypospolitej to ludzie w bardzo podeszłym wieku, znękani nieludzkimi warunkami panującymi na sowieckiej ziemi, którzy spełnienia tych ˝świetlanych˝ życzeń ministra Biernackiego mogą po prostu nie dożyć!

   Z tych względów przedmiotowej odpowiedzi nie mogę uznać za zadowalającą i dlatego zwracam się do pana marszałka o zażądanie dodatkowych wyjaśnień, m.in. czy w planowanym budżecie państwa na rok 2001 zostaną zapewnione środki umożliwiające sprawne i godne prowadzenie procesu repatriacji, a także o umieszczenie interpelacji w porządku dziennym posiedzenia.

   Z poważaniem

   Poseł Witold Tomczak

   Warszawa, dnia 8 czerwca 2000 r.