Szanowna Pani Minister! Centralny Szpital Kliniczny Akademii Medycznej w Warszawie przy ulicy Banacha 1
Szanowna Pani Minister! Centralny Szpital Kliniczny Akademii Medycznej w Warszawie przy ulicy Banacha 1 jest jednym z największych i najwyżej cenionych w Polsce szpitali uniwersyteckich. Zgromadzony tu potencjał profesjonalny, intelektualny i warsztatowy budzi uznanie także środowisk medycznych Europy. Wszystkie pracujące tu oddziały kliniczne, ich pracownie oraz przychodnie specjalistyczne są włączone w program nauczania przeddyplomowego studentów wydziałów lekarskich oraz w nauczanie podyplomowe lekarzy specjalizujących się i objętych, zgodnie z normami współczesnej cywilizacji, procesem ustawicznego kształcenia lekarzy. W odniesieniu do lekarzy jest to jedyne na terenie Mazowsza miejsce, w którym mogą oni odbyć wiele staży cząstkowych wymaganych do egzaminów specjalizacyjnych. Zatwierdzone ostatnio przez ministra zdrowia nowe programy specjalizacji lekarzy nie są możliwe do zrealizowania bez normalnej pracy wszystkich placówek Centralnego Szpitala Klinicznego.
Od 1 stycznia 1999 r., tzn. w momencie wdrożenia ˝reformy służby zdrowia˝, praca tego szpitala jest systematycznie ograniczana przez kasy chorych drogą nieustannego redukowania kwot, na jakie zawiera się kolejne kontrakty. Wbrew rzeczywistości związanej z procesami inflacji, nieustannym drożeniem leków, aparatury i części do niej (zakupy dolarowe) sumy przyznawane przez Mazowiecką Regionalną Kasę Chorych na działanie placówek CSK grożą materialną i kadrową dewastacją szpitala.
I tak w roku 1998 (ostatni rok przed reformą) hospitalizowano w CSK 44 700 pacjentów, na rok 1999 kasa chorych zakontraktowała limit 28 000 hospitalizacji, zaś na rok 2000 - 25 700 hospitalizacji (tzn. 57% wykonania z roku 1998). Jeśli chodzi o liczbę porad udzielanych w specjalistycznych poradniach szpitala, to odpowiednio w roku 1998 udzielono 157 000 porad. Na rok 1999 nałożono limit 118 400 porad, zaś na rok 2000 narzucono limit 82 400 porad (52% wykonania z roku 1998). Nastuwają się więc pytania:
1. Czy rząd uważa, że można zadekretować zdrowienie społeczeństwa Mazowsza metodami administracyjnymi, tzn. nieustannie zmniejszanymi limitami ˝na chorowanie˝?
2. Czy rząd zdaje sobie sprawę, że niszczenie szpitala uniwersyteckiego to także niszczenie ośrodka kształtującego poziom medycyny polskiej?
3. Czy rząd jest w stanie pojąć, że szpitale uniwersyteckie teraz i jeszcze czas pewien stanowią i stanowić będą ˝ostatnią linię obrony˝ polskiej służby zdrowia, dla której alternatywą są szpitale w Berlinie, Paryżu czy Sztokholmie?
4. Jakie działania zamierza podjąć rząd, aby zapobiec zdewastowaniu tego i innych szpitali klinicznych, które w obecnej reformie służby zdrowia są szczególnym wyzwaniem dla kas chorych działających na zasadzie łamania wszelkich podstaw ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym obywateli Rzeczypospolitej i zabiegających o bylejakość służby zdrowia?
5. I wreszcie - kiedy minister zdrowia zamierza odstąpić od fatalnego pomysłu odebrania szpitali klinicznych akademiom medycznym i przekazania ich, jako podstawowych warsztatów pracy tych uczelni, ich rektorom?
Z poważaniem
Poseł Longin Pastusiak
Warszawa, dnia 17 stycznia 2000 r.