W 1996 r. przeprowadzono proces prywatyzacji leszczyńskich cukrowni, tj. w Kościanie, Miejskiej Górce, Gostyniu.
W 1996 r. przeprowadzono proces prywatyzacji leszczyńskich cukrowni, tj. w Kościanie, Miejskiej Górce, Gostyniu. W wycenie majątku nie uwzględniono nieruchomości gruntowych oraz ośrodków wczasowych wchodzących w skład przedsiębiorstw. Według wyceny przeprowadzonej na zlecenie Prokuratury Rejonowej w Poznaniu skarb państwa poniósł straty w wysokości 5,5 mln PLN. W prywatyzacji wszystkich wymienionych przedsiębiorstw uczestniczył inwestor niemiecki ˝Pfeifer&Langen˝, który aktualnie jest głównym akcjonariuszem w wymienionych podmiotach. Ponieważ nie dostrzeżono braku wyceny części nieruchomości, swój udział zaznaczył dyrektor Delegatury Ministerstwa Skarbu Państwa w Poznaniu pan Piotr Koczorowski. W wyniku działań ówczesnego wojewody leszczyńskiego w grudniu 1998 r. minister skarbu powołał zespół dla zbadania sprawy, który potwierdził stratę skarbu państwa. W związku z ustaleniami komisji powołanej przez ministra Emila Wąsacza podjęte zostały negocjacje z Cukrownią Miejska Górka SA, Cukrownią Gostyń SA oraz Cukrownią Kościan SA. W imieniu skarbu państwa negocjacje prowadził ponownie pan dyrektor Piotr Koczorowski, czyli ta sama osoba, która w wyniku nierzetelnie wypełnianych obowiązków naraziła skarb państwa na straty. Nic więc dziwnego, że obecne negocjacje ponownie zakończyły się niepowodzeniem. Sprawa jest tym bardziej dziwna, że w dniu 23 grudnia 1998 r. wojewoda leszczyński zawarł z przedstawicielami Cukrowni Kościan SA oraz Cukrowni Miejska Górka SA protokół uzgodnień, zgodnie z którym wymienione spółki wyrażają chęć polubownego rozwiązania kwestii związanych z brakiem wyceny części nieruchomości wchodzących w skład przedsiębiorstw i zadośćuczynienia skarbowi państwa. Oznacza to również, że potwierdzają one błędną wycenę nieruchomości wchodzących w skład przedsiębiorstw. Sprawa jest tym bardziej istotna, że prywatyzowana jest cukrownia w Górze w woj. dolnośląskim, gdzie również nie dokonano wyceny części nieruchomości wchodzących w skład podmiotu. Tak więc straty skarbu państwa ulegają wzrostowi. Również w tym przypadku inwestorem strategicznym jest podmiot niemiecki ˝Pfeifer&Langen˝. W związku z powyższym do pana ministra Emila Wąsacza kieruję następujące pytania:
1. Jakie czynności zamierza przeprowadzić pan minister dla odzyskania kwoty 5,5 mln PLN, które utracił skarb państwa w wyniku błędnej prywatyzacji leszczyńskich cukrowni?
2. Jak pan minister ocenia działania dyrektora Delegatury Ministerstwa Skarbu Państwa w Poznaniu, który najpierw dopuścił do utraty kwoty 5,5 mln zł, a następnie zakończył negocjacje bez pozytywnych dla skarbu państwa uzgodnień, mimo że w dniu 23 listopada cukrownie wyraziły wolę polubownego rozwiązania problemu roszczeń skarbu państwa?
3. Aktualnie prywatyzacji poddana została Cukrownia w Górze w woj. dolnośląskim. Jakie działania zamierza podjąć pan minister dla uniknięcia sytuacji, w której straty skarbu państwa w wyniku nieprawidłowej wyceny majątku wchodzącego w skład przedsiębiorstwa zostaną powiększone?
4. Kto według pana ministra odpowiada za straty skarbu państwa powstałe w wyniku złej wyceny majątku i jakie poniósł z tego tytułu konsekwencje?
5. Jakie będą następne działania pana ministra dla odzyskania utraconych przez skarb państwa - w procesie prywatyzacji cukrowni leszczyńskich - wpływów finansowych?
Poseł Elżbieta Barys
Warszawa, dnia 3 grudnia 1999 r.