Szanowny Panie Marszałku! Zgodnie z regulaminem Sejmu przesyłam na ręce pana marszałka interpelację w
Szanowny Panie Marszałku! Zgodnie z regulaminem Sejmu przesyłam na ręce pana marszałka interpelację w sprawie przewlekłości postępowania sądowego dotyczącego nadużyć popełnionych w Fundacji ˝Polsko-Niemieckie Pojednanie˝, które toczy się od 1994 r. Odpowiedź, jaką uzyskałem dnia 15 listopada 1999 r. od ministra sprawiedliwości - prokuratora generalnego (pismo znak: PR I Dsn 724/94 MP-431/99 z dnia 3 listopada 1999 r.) na zapytanie poselskie jest dalece niezadowalająca.
W związku z otrzymaniem odpowiedzi ministra sprawiedliwości (pismo znak: PR I Dsn 724/94 MP-434/99 z dnia 3 listopada 1999 r.) na zapytanie zgłoszone 19 października 1999 r. w sprawie postępowania karnego przeciwko b. przewodniczącemu Zarządu Fundacji ˝Polsko-Niemieckie Pojednanie˝ Bronisławowi Wilkowi zmuszony jestem znów stwierdzić, iż stan polskiego sądownictwa przedstawiony we wspomnianej odpowiedzi budzi poważne zaniepokojenie. Pismo pani minister sprawiedliwości wskazuje na niewydolność polskiego systemu sądowego, przewlekłość postępowania sądowego, jak również brak zainteresowania ze strony prokuratury postępowaniem w sprawach wywołujących znaczny rezonans społeczny.
Wobec faktu, iż przewlekłość postępowania w sprawie przeciwko byłemu przewodniczącemu ww. fundacji była już podstawą m.in.:
- pisma z dnia 16 kwietnia 1998 r. do prokuratora generalnego z prośbą o osobistą interwencję w ww. sprawie,
- interpelacji z dnia 18 czerwca 1998 r., wynikającej z odpowiedzi na ww. pismo,
- zapytania poselskiego z dnia 19 października 1999 r.
Z przykrością zmuszony jestem stwierdzić, iż poza stwierdzeniem ewidentnej przewlekłości postępowania nie uzyskałem naprawdę rzetelnej informacji w sprawie postępowania sądowego, tj. takiej, jaką bez uczucia zażenowania można by przekazać obywatelom zainteresowanym postępowaniem, a przede wszystkim byłym niewolnikom III Rzeszy oraz ich rodzinom. Często zaś w moim biurze poselskim pojawiają się byli pracownicy niewolniczy i przymusowi, którym odmawia się dotychczas przyznania uprawnień, a którzy z oburzeniem przypominają o sprzeniewierzeniu społecznych pieniędzy, które miały stanowić podstawę do przyznania im wsparcia socjalnego.
Sprawa rozpoczęta została 30 czerwca 1994 r. przed Sądem Rejonowym dla m.st. Warszawy i jak dotąd jedynym efektem sprawy jest dwukrotna zmiana składu sądowego (w roku 1997 oraz 15 stycznia 1999 r.). Trudno jest przyjąć wyjaśnienie złożone jeszcze 1 czerwca 1998 r. przez dyrektora Gabinetu Ministra Sprawiedliwości Wojciecha Kijowskiego, iż w czasie, gdy na rozpoznanie oczekuje ponad 3500 spraw w Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy zatrudnionych jest 3 sędziów i 3 asesorów. Czyżby do dnia dzisiejszego stan ten nie uległ zmianie? Można zrozumieć trudności z nisko opłacanym personelem pomocniczym, ale płace pracowników merytorycznych w wymiarze sprawiedliwości nie należą do najniższych.
Sprawa jest skomplikowana i wymaga rzetelnego i wyczerpującego wyjaśnienia w postępowaniu sądowym. Jednakże w uważającym się za praworządne państwie przypadek taki, kiedy to przez ponad cztery lata postępowanie sądowe w poważnej sprawie karnej praktycznie nie rusza z miejsca, pozwala domniemywać, iż polski system prawny jest albo bezsilny wobec ewidentnego przestępstwa, albo niewydolny, albo też zachodzą inne okoliczności (być może wymagające kontroli sejmowej, tj. powołania specjalnej komisji badającej przyczyny przewlekania ww. sprawy).
Z przykrością również zmuszony jestem stwierdzić, iż sprawa byłego przewodniczącego Fundacji ˝Polsko-Niemieckie Pojednanie˝ ze sprawy czysto sądowej staje się - wbrew chyba intencjom wszystkich zainteresowanych - sprawą polityczną, podważającą wiarygodność zarówno polskiego systemu prawnego, jak i Ministerstwa Sprawiedliwości. Coraz częściej do organizacji społecznych zajmujących się opieką nad osobami poszkodowanymi przez III Rzeszę zgłaszają się osoby domagające się zdecydowanej interwencji oraz wyrażające negatywne opinie wobec Ministerstwa Sprawiedliwości.
Uprzejmie proszę więc o udzielenie odpowiedzi, jakie działania planuje rząd oraz minister sprawiedliwości w celu poprawy sądownictwa, zwłaszcza zaś przyspieszenia rozeznawania spraw karnych o szerokim rezonansie społecznym.
Z poważaniem
Poseł Mirosław Podsiadło
Katowice, dnia 25 listopada 1999 r.