Szanowna Pani Minister! Pragnę złożyć na pani ręce interpelację poselską dotyczącą poczucia niesprawiedliwości obywateli
Szanowna Pani Minister! Pragnę złożyć na pani ręce interpelację poselską dotyczącą poczucia niesprawiedliwości obywateli w związku z wydawaniem odmiennych orzeczeń sądowych w sprawach merytorycznie podobnych, a związanych z naliczeniami za otrzymywane mieszkania i z tym związanych i dokonywanych eksmisji z zajmowanych mieszkań.
Zdaniem skarżących stało się to w wyniku nieprawidłowości istniejących w spółdzielniach mieszkaniowych, np. ˝Kolejarz˝ w Słupsku, gdzie naliczano koszty za mieszkanie, których lokatorzy nie powinni płacić, a istniejący spór między stronami doprowadził - po orzeczeniu sądu - do eksmisji.
Szereg członków tej spółdzielni w latach 1990-1992 otrzymało mieszkania oddane do użytku znacznie wcześniej (w latach 1967-1982) z tak zwanego odzysku. Wszystkie kredyty zaciągnięte przez tę jednostkę były już wówczas spłacone według rzeczywistych kosztów budowy. Mieszkania miały status własnościowych i były wolne od zobowiązań wobec banku i budżetu państwa. Spółdzielnia mimo to domagała się od mieszkańców - swych członków - spłat kredytów, co oznacza przypisanie nieistniejących zobowiązań. Podstawę prawną tych obciążeń stanowił akt wewnętrzny spółdzielni, to jest uchwała rady nadzorczej z 1990 r.
Zdaniem poszkodowanych ta uchwała była podjęta z naruszeniem art. 59 ust. 2 ustawy Prawo spółdzielcze bez przedłożenia zamierzonych zmian grupom członkowskim, a jedynie wybranym członkom. Pozwoliło to na uzyskanie mieszkań za spłatę według rzeczywistych kosztów przy zamianie zwalnianego mieszkania. Uchwałę tę wprowadzono również z naruszeniem kilku paragrafów regulaminu rady nadzorczej (§ 6, 8 i 11). Ponadto zarząd spółdzielni domagał się spłat, których nie przewidywał ani statut, ani też ustawa Prawo spółdzielcze. Należy sądzić, że nastąpiło nierzetelne rozliczenie faktycznie poniesionych kosztów budowy, bowiem inne były kwoty wobec banku, a inne wobec członków, którym te kwoty zawyżono, co w sumie - przy oddanych 780 mieszkaniach w latach 1990-1992 - stanowi kilkaset tysięcy złotych.
W tego rodzaju sprawach, jak w sprawie p. Honoraty Sobki, do 1997 r. wszystkie orzeczenia sądów były niekorzystne dla członków tej spółdzielni. Pierwszy wyrok Sądu Najwyższego na korzyść członków zapadł 16 stycznia 1997 r. (sygn. akt I CKU/102/97) i on spowodował orzekanie przez Sąd Najwyższy i również Sąd Rejonowy w Słupsku na korzyść lokatorów.
W przypadku skarżącej się przeprowadzono egzekucję w związku z orzeczeniem Sądu Rejonowego w Słupsku i zarówno ona, jak i członkowie jej rodziny stali się bezdomnymi. Pani H. Sobka uznaje to za bardzo krzywdzące i domaga się m.in. zbadania, ilu spośród pracowników tej spółdzielni, sądu rejonowego, byłego sądu wojewódzkiego i prokuratury otrzymało w tej jednostce mieszkania na podstawie wprowadzonej w sprzeczności z obowiązującym prawem uchwały nr 20 Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej ˝Kolejarz˝ w Słupsku.
Zdaniem wielu poszkodowanych nagminnie narusza się zasadę równości praw obywatelskich. Wymaga to zbadania przez określone organy nadzorujące obowiązek jej przestrzegania.
W tej sytuacji zwracam się do pani minister - prokuratora generalnego o spowodowanie szczegółowego zbadania odmiennych orzeczeń sądowych, o których mowa w załączonym liście p. Honoraty Sobki.*) Przedstawiciele wyrzucanych na bruk, są w dyspozycji dla resortu sprawiedliwości i prokuratury.
Czy i kiedy pani minister zamierza podjąć działania w tej sprawie?
Z poważaniem
Poseł Jan Sieńko
Warszawa, dnia 1 grudnia 1999 r.