Czy zasadne jest, by jednoosobowe spółki skarbu państwa, będące w stanie likwidacji, dokonywały wpłat
Czy zasadne jest, by jednoosobowe spółki skarbu państwa, będące w stanie likwidacji, dokonywały wpłat z zysku, o których mowa w ustawie z dnia 1 grudnia 1995 r. o wpłatach z zysku przez jednoosobowe spółki skarbu państwa (DzU nr 154, poz. 792)?
Uzasadnienie. Na mocy ustawy z dnia 1 grudnia 1995 r. o wpłatach z zysku przez jednoosobowe spółki skarbu państwa (DzU nr 154, poz. 792) spółki te zobowiązane są do dokonywania na rzecz budżetu państwa wpłat z zysku. Ustawa z wpłat tych zwalnia niektóre tylko jednoosobowe spółki skarbu państwa, natomiast w zupełności pomija spółki będące w stanie likwidacji, np. kopalnie o statusie spółki akcyjnej.
Likwidatorzy tych kopalń zobowiązani są prowadzić likwidację zgodnie z przepisami Kodeksu handlowego, a zatem przede wszystkim muszą spieniężyć majątek spółki celem zaspokojenia wierzycieli. Równocześnie obowiązani są do stosowania procedur określanych ustawą z dnia 26 listopada 1998 r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zasadach gmin górniczych (DzU nr 162, poz. 1112), w tym również procedury oddłużeniowej mającej na celu umorzenie zobowiązań wobec Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Umorzenie zobowiązań z tego tytułu powoduje powstanie zysku, który winien znaleźć odbicie w środkach pieniężnych na rachunku bankowym likwidowanej kopalni, by wypłata z zysku rzeczywiście mogła zostać dokonana. Niedokonanie w terminie wpłaty z braku środków pieniężnych na rachunku bankowym likwidowanej kopalni powoduje naliczanie odsetek i w efekcie przyrost długu, co wywołuje skutek odwrotny od zamierzonego w ustawie o restrukturyzacji górnictwa.
Dlatego moim zdaniem istnieje pilna potrzeba zmiany ustawy o wpłatach z zysku poprzez zwolnienie z tych wpłat likwidowanych jednoosobowych spółek skarbu państwa bądź też ustanowienia takiego zwolnienia w ustawie o restrukturyzacji górnictwa. Dlatego wnioski zawarte w niniejszej interpelacji są konieczne i uzasadnione.
Z poważaniem
Poseł Wojciech Frank
Warszawa, dnia 12 listopada 1999 r.