Przepisy z dnia 17 października 1991 r. wprowadzone w dniu 15 listopada 1991 r.
Przepisy z dnia 17 października 1991 r. wprowadzone w dniu 15 listopada 1991 r. o waloryzacji rent i emerytur pozbawiły emerytów i rencistów dodatków do świadczeń z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Przepisy ustawy obowiązują, co oznacza, że osoby, które miałyby prawo do dochodów i mają prawo do świadczeń z ubezpieczenia społecznego, nie otrzymują już dodatków do przyznanej emerytury lub renty. Jednocześnie wskutek decyzji Sejmu uznającej orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego osoby, które otrzymały tzw. dodatki branżowe i utraciły je po wprowadzeniu ustawy, otrzymują rekompensaty w postaci świadectw rekompensacyjnych. Jest to regulowane wprowadzoną z dniem 12 kwietnia 1997 r. ustawą z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent (DzU nr 30, poz. 164, ze zm.), która przewidziała dla osób, które były już emerytami lub rencistami do dnia 14 listopada 1991 r. uprawnionymi do wzrostów lub dodatków z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, rekompensatę za utracone wzrosty i dodatki. Warunkiem otrzymania rekompensaty jest wymagany przepisami staż pracy w warunkach uznanych za uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia, tzn. 15 lat, oraz pobieranie na dzień 14 listopada 1991 r. świadczeń emerytalnych lub rentowych. Część osób pracujących w ww. warunkach przepracowała np. 14 lat i 11 miesięcy.
Czy osoby takie mają możliwość uzyskania rekompensaty?
Poseł Ryszard Brejza
Inowrocław, dnia 8 listopada 1999 r.