Szanowny Panie Premierze! Ustawa z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym
Szanowny Panie Premierze! Ustawa z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (DzU nr 87, poz. 395) przyznaje uprawnienia do świadczeń pieniężnych osobom deportowanym (wywiezionym) do pracy przymusowej na okres co najmniej 6 miesięcy z terytorium państwa polskiego, w jego granicach sprzed 1 września 1939 r., na terytorium III Rzeszy i terenów przez nią okupowanych w okresie wojny w latach 1939-1945 (art. 2 ust. 2 lit. a).
Konsekwencją tego zapisu jest fakt, iż świadczenie takie nie przysługuje osobom wywiezionym do przymusowej pracy na terytorium III Rzeszy spoza terytorium państwa polskiego w jego granicach sprzed 1 września 1939 r. - mimo że osoby te były wówczas narodowości polskiej, a dzisiaj są obywatelami polskimi, ponadto posiadają wymagane w tych okolicznościach dokumenty potwierdzające ich deportację.
Tym samym, świadczenia z tytułu represji w postaci deportacji do pracy przymusowej nie otrzymują Polacy, którzy w przededniu wybuchu II wojny światowej mieszkali na ziemiach należących do III Rzeszy. Przecież to właśnie ich rodziny, dbając i walcząc o zachowanie tradycji i korzeni narodowych, przekazując tę ˝polskość˝ z pokolenia na pokolenie, przez wiele lat narażone były na szykany ze strony Niemców, zaś w chwili wybuchu II wojny światowej członków tych rodzin w pierwszej kolejności wysiedlano i wywożono w głąb Rzeszy, bądź też siłą wcielano do niemieckiej armii.
Szanowny Panie Premierze, w imieniu zainteresowanych proszę więc o rozważenie następujących kwestii:
- Czy można dziś w sposób jednoznaczny odmówić prawa do wspomnianych świadczeń osobom, które znalazły się w takiej właśnie sytuacji?
- Dokąd dzisiaj mogą zwrócić się Polacy, którzy przed wybuchem II wojny światowej mieszkali na terytorium III Rzeszy?
- Czy odmowa i nieprzyznawanie świadczeń tym osobom jest rozwiązaniem sprawiedliwym oraz czy nie należy w związku z tym znowelizować odpowiednich przepisów w tym zakresie?
W załączeniu przesyłam kserokopie dwóch odmownych decyzji, które w wyżej przedstawionej sprawie wydał, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 31 maja 1996 r., Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.*)
Licząc na zrozumienie pana premiera, łączę wyrazy szacunku
Poseł Czesław Fiedorowicz
Zielona Góra, 30 października 1999 r.