Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali określa m.in. sposób ustanowienia
Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali określa m.in. sposób ustanowienia odrębnych własności samodzielnych lokali mieszkalnych. Ustawa zastrzega wykonanie powyższego w drodze umowy dokonywanej w formie aktu notarialnego z dokonaniem wpisu do księgi wieczystej. Ten tryb uwzględniły również przepisy wykonawcze, dodatkowo przymuszając przyszłego właściciela lokalu do wniesienia opłaty sądowej za wpis prawa własności.
Nie wymaga uzasadnienia twierdzenie, że praktycznie jedynym sposobem wejścia w użytkowanie lokalu mieszkalnego jest jego kupno. Rynkowa cena 1 m2 p.n.m. waha się ok. 2 tys. zł. Niestety, to nie są wszystkie koszty dochodzenia do własności. Ustawa dodatkowo powoduje obowiązek poniesienia kosztu opłaty notarialnej oraz opłaty za wpis do księgi wieczystej. O ile cena usługi notarialnej może być negocjowana, wymaga pewnej pracochłonności (mimo to dochodzi do 1% wartości przedmiotu umowy), o tyle urzędowa cena opłaty sądowej za wpis prawa własności do księgi wieczystej, na ogół wyższa od opłaty notarialnej, w moim przekonaniu nie odzwierciedla kosztów usługi urzędniczej, jest zdecydowanie zawyżona i de facto ma wszelkie cechy jednorazowego podatku (wyrównawczego?), omijając regulacje ordynacji podatkowej.
Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Czy rząd nie przewiduje możliwości nowelizacji przepisów art. 7 cytowanej na wstępie ustawy, celem umożliwienia swobodnego wyboru form i trybu dochodzenia do własności mieszkania?
2. Czy nie przewiduje się zmiany przepisów określających sposób wyliczania opłaty sądowej za wpis prawa własności w kierunku dostosowania jej wysokości do rzeczywistych kosztów usługi urzędniczej w sposób zbliżony do stosowanej w urzędach administracji publicznej opłaty skarbowej?
Z poważaniem
Poseł Witold Gintowt-Dziewałtowski
Elbląg, dnia 29 października 1999 r.