Interpelacje Poselskie

   Szanowny Panie Premierze! Zwracają się do nas pensjonariusze z wątpliwościami dotyczącymi zasad oraz wysokości odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Wskazują na pewną niespójność obowiązującego prawa.

   Art. 35 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z 29 listopada 1990 r. mówi, że opłata za pobyt osoby pełnoletniej w domu pomocy społecznej nie może być wyższa niż 70% jej dochodu.

   Z art. 140 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z 17 grudnia ub. r. wynika, że należność związana z odpłatnością za pobyt w domu pomocy społecznej może być egzekwowana do wysokości 50% świadczenia. Dodatkowo w art. 141 tej ustawy czytamy, że wolne od egzekucji i potrąceń pozostaje 60% kwoty najniższej emerytury lub renty. Pensjonariusze domów pomocy społecznej to bardzo często osoby, które posiadają świadczenia ubezpieczeniowe w najniższym wymiarze. W ich przypadku najtrudniej pogodzić prawo stanowione przez ustawę o pomocy społecznej z tym, co gwarantuje ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

   W związku z tym proszę o odpowiedź na pytania:

   1) Czy odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej osoby otrzymującej świadczenie z ubezpieczenia społecznego traktowana jest jako potrącenie tego świadczenia, czy też uznaje się ją za inną należność?

   2) Na jakich zasadach obliczana jest i egzekwowana, po wejściu w życie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, należność za pobyt w domu pomocy społecznej?

   Posłowie Jolanta Banach

   i Jacek Kasprzyk

   Warszawa, dnia 9 kwietnia 1999 r.