Likwidacji państwowych gospodarstw rolnych nie towarzyszyła żadna alternatywa adresowana do rzeszy dotychczasowych pracowników (zwłaszcza
Likwidacji państwowych gospodarstw rolnych nie towarzyszyła żadna alternatywa adresowana do rzeszy dotychczasowych pracowników (zwłaszcza fizycznych) PGR. Prowadzone przez całe lata dziewięćdziesiąte działania pomocowe, próby adaptacji do nowych warunków ekonomicznych, w tym również próby restrukturyzacji zawodowej, przy stałym braku odpowiedniej oferty zatrudnienia dla wsi popegeerowskich, nie przyniosły w najmniejszym stopniu zadowalających efektów.
Postępowała degradacja środowisk, gospodarstwa domowe samodzielne ekonomicznie stanowią dziś nieliczne wyjątki.
Osoby starsze, pozbawione perspektyw, nie potrafiące znaleźć się w nowej sytuacji już nawet nie mają sił ani ochoty sygnalizować swojej tragicznej sytuacji. Bez wątpienia nędza na wsi ma o wiele tragiczniejszy wyraz niż w mieście. Szczególną kumulacją problemów stąd wynikających jest stan rzeczy w województwach w północnej Polsce, gdzie większość gospodarstw rolnych do 1990 r. stanowiły przedsiębiorstwa państwowe. W realiach np. województwa warmińsko-mazurskiego to ponad 50% bezrobocie w wielu rejonach wiejskich.
I stąd też, mając na uwadze takie rozwiązania stosowane do innych poddawanych restrukturyzacji grup społecznych, proszę uprzejmie o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Czy, jakie i w jakim terminie mogą być podjęte działania zmierzające do poprawy doli społeczności popegeerowskich?
2. Czy była rozważana możliwość obniżenia wieku emerytalnego dla byłych pracowników pegeerów?
3. Czy rozważano możliwość stymulowania popytu inwestycyjnego celem jego skierowania na tereny dotknięte bezrobociem strukturalnym poprzez stosowanie ulg w podatku dochodowym, ale także i od towarów i usług?
Poseł Witold Józef Gintowt-Dziewałtowski
Elbląg, dnia 25 marca 1999 r.