Interpelacje Poselskie

   Dnia 30 grudnia 1998 r. minister pracy i polityki socjalnej wydał rozporządzenie dostosowujące strukturę komend OHP do wymogów znowelizowanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o samorządzie województwa. Zgodnie z przepisami tego rozporządzenia jednostki OHP na obszarze nowych województw weszły w skład wojewódzkich komend OHP w siedzibach 16 nowych województw. Zgodnie z przepisami wprowadzającymi reformę administracji publicznej winno to skutkować:

   1) podporządkowaniem komend wojewódzkich zarządom województw,

   2) dostosowaniem nowej struktury organizacyjnej do nowych warunków przez władze województw,

   3) dostosowaniem zatrudnienia w jednostkach OHP zgodnie z przepisami obowiązującymi w systemie edukacji,

   4) postawieniem w stan likwidacji Komendy Głównej OHP.

   Tymczasem komendant główny OHP pan Janusz Lewandowski podjął działania bezpośrednio przeciwdziałające tym skutkom znowelizowanych ustaw. I tak:

   1) na mocy kilku wydanych przez siebie zarządzeń podporządkował 9 najbardziej doinwestowanych jednostek organizacyjnych OHP w terenie bezpośrednio Komendzie Głównej OHP (jest to sprzeczne z ustawą i ww. rozporządzeniem MPiPS),

   2) na mocy dalszych zarządzeń utworzył w ostatnim dniu roku 1998 dziewięć gospodarstw pomocniczych Komendy Głównej OHP w różnych częściach Polski (zachodzi tu identyczna jak wyżej sprzeczność z prawem),

   3) podjął kosztowne remonty i zakupy na rzecz Komendy Głównej OHP (w tym 3 luksusowe samochody osobowe),

   4) założył złożone z grona kierowniczego OHP stowarzyszenie o identycznej do jednostki publicznej (jaką są OHP) nazwie, zapowiadając, iż ta prywatna instytucja przejmie część publicznego majątku OHP (podczas narady w Oleśnicy 15-18 grudnia 1998 r.),

   5) wymusił przystąpienie do tego stowarzyszenia wszystkich członków kierownictwa OHP,

   6) wydał pisemne polecenie przekazania w zarząd Komendy Głównej OHP nieruchomości będących w zarządzie komend wojewódzkich w celu uniemożliwienia wykonania ustawy przekazującej ten majątek samorządowi województwa, a jedynego komendanta wojewódzkiego, który przeciwstawił się tym bezprawnym poleceniom, zwolnił z pracy,

   7) przekształcił dawne komendy wojewódzkie OHP w zlikwidowanych województwach w centra edukacji i pracy po to, by pod tą całkowicie fikcyjną nazwą utrzymać niezmieniony aparat biurokratyczny na koszt podatnika i zapobiec jakiejkolwiek jego reformie lud redukcji zatrudnienia (sprawa tzw. delegatur).

   Mam także przesłanki, by sądzić, że tym bezprawnym i szkodliwym krokom komendanta głównego towarzyszy swoista polityka personalna, która preferuje ludzi bez kwalifikacji pedagogicznych, o złamanych kręgosłupach moralnych. Dla przeprowadzenia wyżej opisanych przedsięwzięć np. w moim rodzinnym Krakowie powołano funkcjonariusza dawnej cenzury na funkcję zastępcy komendanta OHP.

   W związku z powyższym pytam panów ministrów:

   1) Dlaczego minister pracy i polityki socjalnej godzi się na otwarte łamanie wydanych przez siebie rozporządzeń przez swoich podwładnych?

   2. Jakie kroki rząd RP podjął dla wprowadzenia w życie przepisów art. 42 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu?

   3. Co rząd RP zamierza uczynić z funkcjonariuszem publicznym, który wobec przekazania samorządowi OHP buduje prywatne stowarzyszenie o tej samej nazwie złożone z kierownictwa instytucji publicznej i otwarcie zapowiada przejęcie majątku publicznego na rzecz tego stowarzyszenia?

   4. Jak rząd RP ocenia realizację reformy samorządowej w zakresie struktur OHP?

   5. Kiedy zostanie zlikwidowana Komenda Główna OHP podporządkowana rządowi, skoro w świetle art. 42 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu administracja rządowa wykonuje zadanie w tym zakresie bez podstawy prawnej?

   6. Jakie jest źródło finansowania w roku 1999 pozbawionej podstawy prawnej, a rozbudowywanej obecnie działalności administracji rządowej w dziedzinie OHP?

   7. Czy rząd RP akceptuje politykę personalną, w ramach której zwalnia się z pracy ludzi broniących majątku państwowego przed otwarcie formułowanym zamiarem kradzieży, zaś powołuje w imieniu RP dla wykonania tego planu np. funkcjonariuszy dawnej cenzury?

   Poseł Jan Rokita

   Warszawa, dnia 18 marca 1999 r.